همیشه همینطور است

تا می آیی

           با سازت بسازی

با ناسازگاری اش

            به «بی راهه» می زند

می مانی

        گریه هایت را با که بگریی

دلت هوای غزل می کند

              هوای ساقی و صراحی

                                       یاد حافظ می افتی

عجب!

         «کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد»

حیران می مانی

          در این ازدحام رنگ و تماشا

                                  دل به دریا بسپاری

                                                                یا

                                                                      سر به صحرا....

سید علی میرباذل

این طرفها که عقل زندانی است

هرکه عاشق نباشد از ما نیست

کلبه خالی است از تنفس عشق

سرد و غمگین و رو به ویرانی ست

روزی از سمت دل گذر کردی

جای پایت چقدر نورانی ست

عطر خواب تو برکه را آشفت

برکه لبریز آن پریشانی ست

آی! دریا چقدر دورم من

خسته ام، راه سخت و طولانی ست

لحظه ای من ز عشق واماندم

لحظه هایم پر از پریشانی ست

دل من مثل ابرها تنگ است

آسمانم همیشه بارانی ست

فاطمه مرادی بعد

به پیش چشم من تا چشم یاری میکند،دریاست
                                                  چراغ ساحل آسودگیها در افق پیداست

دراین ساحل که من افتاده ام خاموش
                                       غمم دریا،دلم تنهاست
                                                       وجودم بسته در زنجیرخونین تعلقهاست!

خروش موج با من میکند نجوا
                           که هرکس دل به دریا زد رهایی یافت.....

                           که هرکس دل به دریا زد رهایی یافت.....

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست
                       ز پا این بند خونین برکنم نیست
امید آنکه جان خسته ام را
                       به آن نادیده ساحل افکنم نیست...

خدایا! بر پیامبر و دودمان پاکش درود فرست،

و آنگاه که تو را می‏خوانم و صدایت می‏زنم،

                                   صدا و دعایم را بشنو و اجابت کن،

و آنگاه که با تو نجوا می‏کنم،

                             بر من عنایت کن.

من از همه به سوی تو گریخته و در پیشگاه تو ایستاده‏ ام،

                                      در حالی که دلشکسته و نالان درگاه توام

                                                                             و به پاداش تو امیدوار.

آنچه را در دل من می‏گذرد می‏دانی،

                       از نیاز من آگاهی،

                              ضمیر و درونم را می‏شناسی

                                       و فرجام و سرانجام زندگی و مرگم از تو پنهان نیست.

آنچه را که می‏خواهم بر زبان آورم

                و از خواسته‏ ام سخن بگویم

                                 و به حسن عاقبتم امید بندم،

                                                                   همه را می‏دانی.

یا صاحب الزمان

امشب شب عید است و من اسیر غمهایم

دلخسته و نومیدم و تنها و پریشانم

.....

خدایا چی بنویسم به مناسبت این شب بزرگ درحالیکه ....

خدایا اگر همه امشب دعا می کنند من هم دعا کردم، خیلی هم دعا کردم.آیا گاه اجابت نرسیده؟ آیا سحری هم برای این شب تار من هست؟؟؟؟ چشمان من که نوری به سوی سحر نمی بینند جز سیاهی شام تار، جز ظلمتی که انتها نداره...آیا سحری برای این شب تار هست؟ پس از این همه سیاهی...؟ آیا...؟

در این سرای بی کسی، کسی به در نمی زند

به دشت پرملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب، در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین، سپیده سر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت از این خراب تر نمی زند

گذرگهی است پرستم که اندر او به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند...

هوشنگ ابتهاج

از دل و دیده،گرامی تر هم آیا هست؟
                                               دست!
آری، ز دل و دیده گرامی تر : دست!
زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان،
                                     بی گمان دست گران قدرتر است.
هرچه حاصل کنی از دنیا، دستاوردست!
هرچه اسباب جهان باشد، در روی زمین،
                                            دست دارد همه را زیر نگین!
سلطنت را که شنیدست چنین؟!
شرف دست همین بس که نوشتن با اوست!
خوش ترین مایه ی دلبستگی من با اوست.
در فروبسته ترین دشواری، در گرانبارترین نومیدی،
بارها بر سر خود بانگ زدم: هیچت ار نیست مخور خون جگر،
                                                                  دست که هست!
بیستون را یاد آور، دستهایت را بسپار به کار،
                                     کوه را چون پرِ کاه از سر راهت بردار!
وه چه نیروی شگفت انگیزیست،
                             دست هایی که به هم پیوسته ست!
به یقین، هرکه به هر جای در آید از پای
                                دست هایش بسته ست!
دست در دست کسی،
                      یعنی: پیوند دو جان!
دست در دست کسی،
                     یعنی: پیمان دو عشق!
دست در دست کسی داری اگر،
                                   دانی، دست،
                                         چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست،
لحظه ای چند که از دست طبیب،
                        گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد،
                                                 نوشداروی شفابخش تر از داروی اوست!
چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست،
                               پرچم شادی و شوق است که افراشته ای!
                                                    لشکر غم خورد از پرچم دست تو شکست!
دست، گنجینه ی مهر و هنر است:
خواه بر پرده ی ساز،
         خواه در گردن دوست،
                  خواه بر چهره ی نقش،
                             خواه بر دنده ی چرخ
                                       خواه بر دسته ی داس،
                                                 خواه در یاری نابینایی،
                                                             خواه در ساختن فردایی!
آنچه آتش به دلم می زند، اینک، هردم سرنوشت بشرست،
داده با تلخی غمهای دگر دست به هم!
بار این درد و دریغ است که ما،
                       تیرهامان به هدف نیک رسیدست، ولی
                                                           دست هامان، نرسیدست به هم!!!

فریدون مشیری

به قدمت خود انسان است

                         اما تازه،

                               بسان همین لحظه یا لحظه ای دیگر

همواره به کار تغییر

                   و اندکی پیوسته به تداوم

به استحکام فزون ترست،

                       از هر دیواری که ساخته باشند.

بر سیاستها فایق می آید،

                      و بر مرزهای ملتها...

به سنتهای غریب، بینایی از کف نمی دهد

                         و به زبان های بیگانه،

                                               راه بر او بسته نمی شود.

هر لحظه نگه می کنم از عمر کسی نیست
هر جا که نظر می کنم این هم نفسی نیست

در پشت سرم کوله ی باری ز تباهی
در پیش رخم از همه ی عمر بسی نیست

قربان تو ای ساقی عاشق کش بی دل
تا جمله ی عالم بر تو هیچ خسی نیست

چونان شده ام عاشق غمگین نگاهت
تا بر سر و این دشت دلم یک هوسی نیست

این عمر چنان برق شهابی گذرد باز
در گوش دلم جز همه بانگ جرسی نیست

دانم که دمی می رسد آن وعده ی دیدار
آن دم که دگر راه به هر پیش و پسی نیست

کم باز بکوب این دل ویران شده امید
تا سوی رخش جان تو را هم قفسی نیست

شعر "هم نفس" از دفتر شعر "دفتر پنجم" شاعر "ر.امید" 

داشتم نظرات وبلاگم رو مرور میکردم که ناخودآگاه این شعر توی ذهنم تداعی شد و تصمیم گرفتم بذارمش توی وبلاگ تقدیم به اونایی که دوستشون دارم:

سلسله موی دوست

سلسله موی دوست

حلقه دام بلاست

هرکه در این حلقه نیست

هرکه در این حلقه نیست

غافل از این ماجراست...

***میلاد امام عشق و لبخند بر شما مبارک***

ای جلوه حسن ازل ای نور یزدان یا علی

وی جوهر علم و عمل ای روح ایمان یا علی

ای دیده حق بین تو، آئینه ایزدنما

ای جمله کردار تو تفسیر قرآن یا علی

با انبیا بودی نهان با مصطفی بودی عیان

ای مظهر اسرار حق پیدا و پنهان یا علی

با خاتم پیغمبران بودید همچون مهر و مه

چون ماه بودی پیش او آئینه گردان یا علی

ای مظهر عدل خدا ای منبع جود و سخا

ای یاور هر بینوا یار ضعیفان یا علی

ای وصف جودت هل اتی وی نعت ذاتت لافتی

ای خاک راهت توتیا ای روح عرفان یا علی

محمود شاهرخی

دو سه ساله ماه رجب که میاد دل من هم متلاطم میشه، هرجا می بینم یاد پدره و خیلی چیزا رو می بینم و آرزو می کنم ای کاش من هم می تونستم برای پدر هدیه ای بگیرم و تقدیمش کنم، اما افسوس...

برای پدر، برای کسی که همیشه براش می مردم و ای کاش در اون لحظات آخر کنارش بودم تا به پاش جون بدم و دوریشو نبینم...

امروز، روز میلاد مسعود حضرت علی (ع) و روز پدره. روز مردای جوونمرد. این روز رو به همه جوانمردای عالم تبریک میگم به خصوص به همسر عزیزم و به داداشهای خوب و مهربونم و برای همه شون بهترینها رو از خداوند مهربون می خوام.

روح پدرم شاد و همنشین حضرت امیر(ع) باد...

چند وقته که نتونستم به اینجا سر بزنم و بنویسم. خیلی کار و مشغله داشتم. حتی یادم نیست آخرین پستم چی بوده و کی بوده. امروز احساس کردم دلم برای اینجا تنگ شده. مشغله های فوق العاده زیاد اداری و همزمانیشون با اسباب کشی و جابجایی منزل، و همینطور سایر امور متفرقه، حسابی منو درگیر خودش کرده بود. این جمعه از خدا خواستم که هفته آرومی رو توی اداره نصیبم کنه و از لطفش تا امروز همینطور بوده و اوضاع کمی عادی تر شده. دلم دنبال یه شعر ناب می گشت که بذاره اینجا، لای کتاب رو باز کردم و این شعر رو دیدم:

زندگی باغ و بهارش مادر است

آفتاب و چشمه سارش مادر است

هر که را بینی به دنیا سربلند

اولین آموزگارش مادر است...

روزت مبارک مادر عزیزم

و چقدر دلتنگم و چقدر نالایق...

نامه ای رو مینویسم روی بال قاصدکها

شاید اونجا روی ابرا برسه به دست بابا

مینویسم که تن من، بعد رفتنت تکیده

هر چی اشک بوده تو چشمام روی عکس تو چکیده

نازنین بابای خوبم اونجا حالتون که بد نیست؟!

غصه با اون همه سایه، خونتون رو که بلد نیست؟!

بابا از وقتی که رفتـی حال من خیلی خرابه

قصه ندیدن تو ؛ قصه تشنه و آبـــــه

من بلور اشک خیسم که تنم رو گونه هامه

اسم تو گوشه ی لبهام مرهم زخم صدامه

گفته بودی که می مونم تا که از سفر بیایی!

اومدم اما نبودی مهربون بابا کجایی؟

بابا جون تو آسمونا آدماش چه جوری هستن؟

راسته که بی غم و غصه رو ستاره ها نشستن!

مادر اینجا؛ لب ایوون با غم و غصه نشسته

کاشکی بودی و میدیدی که چه جور دلش شکسته

یه سلام خالصانه بچه ها واسه تو دارن!

چند تا بوسه هم گذاشتن که برات هدیه بیارن

نازنین بابای خوبم ؛ دل من واست هلاکه

کاش ببینمت دوباره، حیف! که خونت زیر خاکه

در جواب نامه بنویس که یه شبی می یای به خوابم

یا که تا روز  قیامت واسه دیدنت بخوابم!!!؟

روزگارتون چه جوره؛اونجا هم دلواپـسی هست؟

واسه پاک کردن اشکات توی آسمون کسی هست ؟

اگه نیست که من بمیرم تا که دستاتو بگیرم

همدم خستگی هات شم بگم از زندگی سیرم!

تو کدوم حادثه میشه پرسه زد توی نگاهت؟

از کدوم پنجره میشه رفت و شد غبار راهت!؟

یه سبد بغض غریبی گوشه نامه گذاشتم

هدیه منم همینه چیزی جز گریه نداشتم

میشینم شاید یه روزی برسه جواب نامه ات!

واسه من فرقی نداره حالا باشه یا قیامت؟!

/yatim-oghlan.blogfa.com

شبی غمگین تر از شبهای فرهاد

به یاد لحظه های رفته بر باد

به یاد سروهای سبز و عاشق

نشستم گریه کردم تا شقایق

صدایم یک نیستان بی قراری

غروب و حسرت و چشم انتظاری

به یادت ای عزیز نازنینم

شبی تنها و خاکستر نشینم

از آن آتش که شب را شعله ور کرد

چه بر جا مانده جز خاکستر سرد

شکفته یاد گل در گریه هایم

پر از حرفم اگر چه بی صدایم

به سوگت ای چراغ خانه ی دل

چو کولی می روم ، منزل به منزل

که تا شاید ز تو یابم نشانه

ز تو ای شاعر هر چه ترانه

تو را می پرسم از اندوه مهتاب

که می گرید به روی بستر آب

تمام چشم را من جستجویم

مگر یابم تو را در روبرویم ...

فرشته ای از کنارم می گذشت

تاملی کرد

و با انگشت

روی قلب خاک گرفته ام نوشت:

                                          لطفا مرا بشوئید!

دکتر حسام نوروزی

گر گوهری بنام تولا نداشتم   

 ره توشه ای به روز مبادا نداشتم

روز حساب درد و غمم بی حساب بود 

 در دل اگر محبت زهرا نداشتم

دیروز اگر که دست مرا او نمی گرفت 

 امروز من امید به فردا نداشتم

گر مهر او نبود در این ظلمت حیات         

راهی به سوی عرش معلا نداشتم

هرگاه تا مدینه او پرگشوده ام             

چشم طمع به جنت اعلا نداشتم

ای عصمت مقدس حق عمری از گناه     

 بال و پرم شکسته و پروا نداشتم

 کردی هزار مرتبه لطف و کرم به من

غافل شدم که چشم تماشا نداشتم

شرمنده از حضور تو هستم که در رهت 

ایمان و عشق داشته تقوا نداشتم

چیزی برای عرضه براین آستان نور

درحیرتم که داشته ام یا نداشتم

اخلاص و معرفت به «وفائی» بیا ببخش

چیــزی جـز این مـن از تـو تمنــا نداشتم

ایام سوگواری شهادت سرور بانوان دو عالم، حضرت زهرای مرضیه(س) بر دوستداران و شیعیانشان تسلیت باد.